خدا را سپاسگذارم که یک سال دیگر گذشت و همچنان من زیر سایه ات خنک شدم.
از شما برای همه چیز ممنونم:
برای دانش و تجربه ای که با من به شراکت گذاشتی..
برای سرمایه هایی که بی دریغ و بی منت به پایم ریختی..
و برای جوانی ات که با سخاوت به من هدیه کردی...............
و شرمسارم برای همه چیز:
برای دلتنگی ها و دل نگرانی هایی که به شما هدیه کردم و کردیم..
برای رنج ها و محنت هایی که ناخواسته به شما روا داشتم و داشتیم...
و برای موی سپیدی که من و ما به تو هدیه دادیم....................................
صدها بار و صدها بار و صدها بار از روی تو شرمنده ام.
تمام بدی هایم را به خاطر همه ی خوبی هایت ببخش.
خدا را به خودش قسم میدهم که همچنان بمانی و باشی تا شاید روزی اندک غباری از دل غم گرفته ات بزدایم.
هزاران بار و هزاران بار از خدا میخواهم که مرگ مرا قبل از تو قرار دهد
چون من بی تو هیچم بابا..
فدایی و کوچک شما:احسان
۲/۳/۱۳۸۷
